หยิบพระมาเล่า• ศึกษาจากองค์จริง

​ พระสังกัจจายน์องค์นี้…มองครั้งแรกอาจสะดุดตากับ “ใบหน้า” ที่ดูมีเอกลักษณ์ จนผมอดนึกถึงใบหน้าของ “โก๊ะตี๋” ไม่ได้ คำว่า “หน้าโก๊ะตี๋” ที่ผมใช้เรียกพระองค์นี้ จึงเป็นเพียงชื่อเรียกตามลักษณะที่มองเห็นจากองค์พระ เพื่อให้จดจำและพูดถึงกันได้ง่าย ไม่ได้หมายความว่าเป็นชื่อพิมพ์ที่มีการกำหนดไว้อย่างเป็นทางการ วันนี้เลยอยากหยิบองค์จริงมาชวนดูกันใกล้ ๆ ว่า…นอกจากใบหน้าที่สะดุดตาแล้ว รายละเอียดส่วนอื่นของพระสังกัจจายน์องค์นี้มีอะไรน่าสนใจอีกบ้าง และเมื่อมองจากองค์จริง เราจะเห็นอะไรที่ภาพถ่ายเพียงอย่างเดียวอาจบอกเราไม่ได้บ้าง มาดูด้านหน้ากันครับ ลักษณะโดยรวม เป็นพระสังกัจจายน์ใบหน้าอมยิ้ม นั่งขัดสมาธิ มืออุ้มท้อง ผิวเคลือบแตกลายงาเล็กน้อย เพราะการเคลือบน้ำยาค่อนข้างเบาบาง ไม่หนา เป็นพิมพ์พระสังกัจจายน์ที่งดงามและไม่ซ้ำแบบ ไม่ค่อยพบเจอพิมพ์ลักษณะนี้ หรือแทบจะไม่เห็นตามสื่อโซเชียล มาชมด้านข้างกันต่อ ด้านข้างพิมพ์จะค่อนข้างหนา มองเห็นเนื้อพระเป็นสีชมพูอ่อนสวยงามชัดเจน และจะเห็นร่องรอยการตัดพิมพ์อย่างชัดเจน ด้านหลัง จะมองเห็นเป็นเนื้อสีขาวนวล แต่เมื่อผิวกระเทาะออก จะเห็นเป็นสีชมพูอ่อน มีลายนิ้...